Kötü günümde yanımda olmadığın zaman vazgeçtim.

Canın sıkıldığında benimle paylaşmadığında vazgeçtim.

Kırılacak veya tedirgin olacak olsam bile düşüncelerini açıkça söylemediğini anladığım zaman vazgeçtim.

Bana yalan söylediğini anladığım, sana güvenemediğim zaman vazgeçtim.

Gözlerime baktığında, kalbinle bakmadığını ve bana hala söylemediğin şeyler olduğunu hissettiğimde vazgeçtim.

Bana karşı ne çok sırlarının olduğunu anladığımda vazgeçtim.

Her sabah uyandığımda baş ucumda duran hayalinin artık olmadığını fark ettiğimde vazgeçtim.

Düşüncelerime ve duygularıma değer vermediğini anladığımda vazgeçtim.

Sevgi ve şefkatini benden esirgeyip yabancılara sergilediğinde vazgeçtim.

Gözlerinde bana ait olan ışığın, yüzündeki tebessümün ve aydınlığın kaybolduğunu gördüğümde vazgeçtim.

Sadece kendi mutluluğunu ve geleceğini düşünerek paylaşmayı unuttuğun için vazgeçtim.

Bana katlanmaya çalıştığını fark ettiğimde vazgeçtim.

Ben senden vazgeçmedim aslında, senin benden çoktan vazgeçtiğini anladığımda senden vazgeçtim...

paylaşım için sagol

güzel bir siir paylasimin icin tesekkürler canim..

teşşkkürler

rica ederim