Kaçtığım Yer Kendim

Rüzgâr kuvvetli estiği zamanlarda insanlar şiddetini kesmek
ve de korunmak için set örerlermiş karşısına.
Bundan faydalanmayı akıl edebilenler ise yel değirmenleri inşa ederlermiş.
Böylece rüzgârın yıkıcı gücünü olumluya çevirmeyi becerirlermiş.
Fakat bazen hayatta karşılaştığımız rüzgârlar o kadar yoğun, o kadar şiddetli
ve o kadar üst üste oluyor ki; bırak yel değirmeni inşa etmeyi,
elinle yaptığın rüzgârgülünü tutacak kadar bile takatin kalmıyor.

Şu kesin ki hayattan ne kadar çok beklentin olursa
o kadar çok hayal kırıklığına uğruyorsun.
Beklediklerinle buldukların arasındaki fark, derin üzüntü yaşamana neden oluyor
ister istemez.
Mücadeleci olman bile fark ettirmiyor kimi zaman.
Pes ediyorsun bazen, yılıyorsun.
Değirmen yapmak için bile yüzleşmekten korkuyorsun rüzgârın uğultusuyla.
Set örmek daha bir kolay geliyor nedense.

Zaman ilerledikçe kaçmayı kovalamaktan ve de mücadele etmekten daha bir benimser
oluyorsun hiç karakterinde olmasa bile
Hayatta en çok korktuğum şey duygu erozyonuna uğramaktı.
Zamanla hiçbir şey hissedememekten çekindim hep.
Yılgınlıklarımın umutlarımın üstünü örtmesinden ürktüm.
Ama acımasızlıklar ve kederler üst üste gelince ben de ben olmaktan çıkıyorum galiba.
Daha bir katı oluyorum hayata karşı.
Daha bir duygusuz oluyorum ister istemez.
Daha bir tahammülsüz
Olgunlaşmanın koşulu ağlamakmış demek ki diyorum.
Ne kadar çok ağladıysan o kadar çok olgunlaşmış oluyorsun.

Anlıyorum ki aynı dili konuşanlar değil; aynı duyguları paylaşabilenler
anlaşabiliyor sadece.
Ve aynı dili konuştuğun insanların etrafında olabilmesi de gün geçtikçe zorlaşıyor.
Görünen gerçek, gerçekte görünen
de olmayabiliyor üstelik. Kimi zaman mutlu görünüyorsunuz etrafa;
oysaki yapabildiğiniz en iyi şey mutluluk rolü yapmak oluyor o an.
İçin kemiriliyor; ama sen yine de üstüne yapışmış olan rolü oynuyorsun.
Sana yüklenen misyonunun gerektirdiğini...

Bazen çok sevdiğin bir fotoğrafı ortadan ikiye ayırıyorsun.
O anki ruh halin seni hiç fark etmediğin bir yere bırakıveriyor.
Öyle şeyler oluyor ki bazen hafızanı yitirmiş gibi hissediyorsun.
Yaşadıklarının kendi hayatından bir kesit olup olmadığını düşünüyor;
idrak etmeye çabalıyorsun.
Sonra da yanlış nerde ve kimde diyorsun.
Ya da yarımdı, olmadan bitti diye avutuyorsun kendini.
O an yaptığın şey hafızanı siliyor ve seni bilmediğin bir yere ve duruma sevk ediyor.
Geçmişinle geleceğinin kesiştiği nokta ise bugünün oluyor.
Ve gücün yettiğince her şeye sil baştan başlıyor.

Yeniden, hatta bazen yeniden deniyorsun.
Fakat bir bakıyorsun ki hep en baştasın İyice fark ediyorum ki gidene ağlamıyor çoğu
zaman insan.
Gidenin giderken koparttığı yer oluyor daha çok ağlatan, orada bıraktığı yara oluyor
kalbimize iğneleri vuran.
Aitlik hissin kayboluyor tamamen.
Yaşadığın yere de zamana da ait hissedemiyorsun kendini.
Çekip gitmek istiyorsun; kendinden bile...

Seni hayata bağlayan hiçbir şey kalmıyor birden.
Yaşamak anı, günü, ayı, yılı zevk vermez oluyor.
Kendinden kurtulup kendine kaçıyorsun yeniden.

Aslında bindiğin gemi de vardığın liman da kendi yüreğinde demirli
Kelimelerin hepsi aynı aslında, önemli olan içtenliğinde ve karşı tarafın yüklediği
anlamda yatıyor.
Ve sana o anlamı yakalatacak olanda buluyorsun kaybettiğin kendini
Cesaret de sevgi gibi; gelişmesi için umut gerekiyor.