Sensiz bir güne daha merhaba
***
Aymayan günüme bitmeyen bir başka geceme daha selam
Özleminle tutuştuğum bir başka 24 saate daha aloha
Sesini duymak istiyor işte yine canım…
Elim telefonda yineağlamaklıyım…
Yolladığın yüzlerce mesaj imdadıma yetişiyor tam o sırada… Beni ne kadar çok sevdiğini anlattığın; sevginin dolup dolup taştığı içinin
bir tuhaf olduğu bütün organlarının havada asılıymış gibi hissettiğini
***
söylediğin beni ne kadar istediğini anlattığın…
telefonu açmadığım için
Bensiz öleceğini söylerkenki ses tonun
Canım Bebişim Kebeleğim Aşkım Kadınım Pırlantam Ay'ım
GüneşimYaşam Kaynağım… ÖMRÜM…
Kapatıyorum işte telefonu yine sana iyi geceler dileyemeden yine
sesini duyamadan yine Seni bu kadaaaaaaaaaaaar Çok Sevdiğimi ve ne denli
özlediğimi söyleyemeden…


Beni nasıl yaraladığını nasıl yıktığını anlatamadan…
İçimdeki fırtınalar dinmeden uzanıyorum öylesine; tabi ki aklımda yine sen.
Allah'a bizi birbirimize bağışlasın diye birlikte dua ettiğimiz
anları düşünerek…
Yine kapatıyorum gözlerimi bu gece uyuyabilme umuduyla nedenini
nasılını bilmediğim bir terk edilişten yine nasılını bilmediğim bir
geleceğe doğru…

Bugün de ben hayatı yaşayamadan hayat beni yaşadı.
Sen dolu; ama Sensiz bir günüm daha sona erdi…

Yaşananlara daha sonrada yaşattıklarına bakınca;
hangisi hayal
hangisi gerçek ayırt edemediğim yaşantımda
büyük bir girdap içine bırakılıverilmiş bir yaprak gibi
hissediyorum kendimi.
Bu öyle bir rüzgârdı ki bulunduğum yerden beni kaldırıp en tepeye çıkarttı ve tüm direnmelerime rağmen bana uçmayı öğretmek için rüzgârın şiddetini hiç kesmedi.
Ne zaman aşağı inmeyi aklımdan geçirsem ya da dile
getirsem korkmamamı kaçmamamı pes etmememi istedi.
Ne zamanki o rüzgâr
tenime işledi ne zamanki rüzgârın varlığı uçmamın
ana kaynağı oldu ve
onunla bir ömür boyu uçabileceğime beni ikna etti
tek ve gerçek
hayalinin benimle uçmak olduğuna inandırdı…
Rüzgâr birden kesildi.
O gitti…
Ne yaprağı düşündü ne inişteki acısını…
Öylece çekip gitti…
Öylesine anlamsız…
Açıklamasız…
Mantıksız
Duyarsız…
***
Oysa Yaprak rüzgâra o kadar güvenmişti ki yerde nasıl olunduğunu bile
unuttu…
Oysa rüzgâr yaprağı sevdasına ve bu sevdanın gücüne o kadar
inandırmıştı ki…
***
Ve sonunda rüzgâr uğruna ölürüm her şeyi siler geçerim dediği
yaprağını silip geçti onu kendi elleriyle öldürdü…
Yaprak onun için ölmedi; ama onsuzluktan öldü…
Yalanlardan öldü…
Rüzgârın aklına işlediği hayallerden öldü…
Rüzgârın sevgisine inancından öldü…
Yaprak kendi sevgisinin arkasında dimdik kaldığı için
rüzgârın uğruna göze aldıkları için öldü…
Yaprağı SEVGİSİ öldürdü…
Yaprağı yaşamı boyunca en güvendiği öldürdü…
Yaprağı Tüm hayatında EN ÇOK Sevdiği öldürdü…
***


Oysa bir umuttu hep gönlü besleyen "dayan" yüreğim diyen birbirimize
koşacağımız ve hep birbirimizin kalacağımız günleri geceleri
geleceğimizi birlikte "yeter artık ayrı kalmayalım
SENSİZ BİR GÜN DAHA
İSTEMİYORUM" diyerek sabırsızlıkla bekleyen…