İçim de saklı duran , saklandığım bu şehirde

yaşamsal davranış biçimlerinden geriye büyümekten değil

içimde ki sesi yitirmekten korkan

bir ''ben'' kaldım ...

Ne esrem var,ne ötrem ..

Ne beni durduran cezmim,

Ne bana ben katan bir şeddem var ..

Ne elimi tutan bir harf,

Ne anlam katan bir harekem ..

Kalakaldım sayfalar ortasında,

Bir okuyan bekledim,

Bir hıfzeden belki..

Gölgesini istedim bir dostun med gibi..



Rabbim ben artık seslerin ortasında sessizliği arayanlardanım

Gördüklerimin yaşadıklarımın sancısını hissedemez oldum

Yalvarıyorum ölümü unutmadan ellerimden tut

Yoksa düşeceğim ...

Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet.
Yüreğini elime koyduğunda anladım...

''Sana ihtiyacım var, gel!'' diyebilmekmiş güçlü olmak.
Sana ''git'' dediğimde anladım...

Biri sana ''git'' dediğinde, ''kalmak istiyorum'' diyebilmekmiş sevmek.
"Git" dediklerinde, gittiğimde anladım...

Sana sevgim şımarık bir çocukmuş, her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım...

Özür dilemek değil, ''affet beni'' diye haykırmak istemekmiş pişman olmak.
Gerçekten pişman olduğumda anladım...

Ve gurur, kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş.
Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış.
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım...

Ölürcesine isteyen, beklemez, sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi.
Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım...

Sevgi emekmiş.
Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmek..

Her bir düğümü tek tek çözmeye çalıştıkça ellerimle, yeni düğümler oluşuyor adeta, hiç çözülmeyecekmişçesine..


Bu kez her şey daha zor...


Aslında zor olan ne sensin ne de hayat. Zor olan benim bana..


Artık zor geliyorum kendime.. Yoruldum...


Bir daha düşersem, kalkamayacağım ayağa, hissediyorum. Belki uzatacaksın elini ama, bu kez ben tutamayacağım, biliyorum...


Gözümün bebeğinde, yüreğimin en saklı yerindesin sen. Kimselere göstermiyorum seni, hatta bazen kendimden bile gizliyorum.


Varsın aklım sensiz bilsin yüreğimi...


Yokluğun içimi acıtıyor. Buna rağmen kal istiyorum, içimde bir yerlerde.


Sanki seni çıkarıp atarsam, tamamen kaybolacakmış gibi geliyor sana dair ne varsa.


Sana ait olan izler silinip yok olacakmış gibi, senli kelimeler yazamayacakmış gibi kalemim bir daha..


Her tutunmaya kalktığımda sana, dipsiz kuyulara çekiliyor ruhum. Çıkmaya çabalarken gücüm tükeniyor gitgide. Bir gün temelli bitecek, fark ediyorum..


Tüm şarkılarım, tutsak olup sensizliğe, çığlığa dönüşüyorlar içimde. Yüreğimle bağırıyorum, sen duymuyorsun, sen bilmiyorsun..


Bir zamanlar gecelerimi aydınlatan gözlerin, şimdi karanlığa çağırıyorlar beni. Kapatıp gözlerimi, düşlerimde buluyorum seni. Açtığımda yine gidiyorsun. Ve ben yine karanlıklara uyanıyorum.
Üşüyorum...


Beni üşüten ne ayazları kışın, ne de yalnızlığım. Yokluğun üşütüyor beni, bir yandan yakarken yüreğimi..


Göremezsem gözlerini, hiç aydınlanmayacak günlerim..
Tutamazsam ellerini, hiç ısınmayacak yüreğim..

Ne derler Bilirsin,
insan hep kendi için iyi olanı yapmaz..