Son sözümdü, bir alacakaranlık vakti söylenen. Dinlemedin, dinleyemedin! Sen de Ben de tükenmiştik... tıkamıştık kulaklarımızı, ne duyabilirdik ki? Hiç… koca bir hiç!
Umutlar, umutlarımız vardı bizim. Onlar bir pencereden girip öbür pencereden kaçamak yapıyordu, yakalayamadık umutlarımızın cereyanını...
Sen izin vermedin... Yalvarmıştım Sana, hatırlar mısın? Hadi hatırla ! Tut, tut onları, hadi sevgilim! Tutamadın! Bıraktın, üstelik tam da yakalamıştın ensesinden..
Uçtum! Uçurdun! Kanatlarım benden habersizdi, çırptı, çırpıldı.. Hem de kara kışı bile umursamadı. Öyle güçlüydü, öyle gururluydu ki ve bir o kadar üzgündü. En uzağa çırpındı durdu. Uçtum...
Belki korku sinmişti, bilmiştin ama bilmezliğe gelmiştin. Bilinç altına yerleşmiş bir korkun var mıydı senin? Hani ben gidersem, gidebilirim, gittim işte. Bilemedim... Bilemedin... Bilemedik...
Şaşkın, suskun öylece daldık derin sulara, deniz soğuktu... buz gibi. Üzerimizden kayıyordu dalgalar.
Titriyordum, titriyorduk! Bütün duyguları saldık, hatırlar mısın ?
Önce Sen bırakmıştın, sonra da Ben. Senin bırakmanı bekledim, sabırlıydım.... Belki de hala bir umut mu taşıyordum?
Bırakır mı? Bıraktın! Sonra; Bende bıraktım!
Tek başıma sensiz umudu ne yapabilirdim ki? Dağıldık koca denizin kollarına. Her bir duygumuzu aldı gizemli efsanelerin balıkları. Bir Seni yuttu bir Beni…
Öncesi sonrası yoktu aslında bizi yutmalarının... Eşit davrandı bize, hakkını yeme denizin. Sırayla yuttu, bir Seni bir Beni... hem Seni hem Beni... Bir Senin duygunu bir Benim duygumu… Hem balıklar hem deniz, Aldı bizi…
Sonra mı?
Kesildik ölüme... Sözleştik o beklediğimiz an’a, bittik, bitirdik..
İnan dönüşüne bağLı değiLdi sevdamın ağırLığı. . !! YokLuguna ve imkansızLığına direnmek Her $eyden daha anlamLıydı.
Eğer dönmeseydin Ne yapar ne eder GözLerin¡ tedarik ederdim bi yerLerden. . Elini en karanLıklarda buLur tutardım. . En azından oyuncağıyLa oynayan çocuk g¡b¡ Kırmadan, kırıLmadan Kendi kend¡me severd¡m sen¡. .
Artık dönmesende oLur herşeyin ¡k¡nc¡si yen¡Lg¡dir. . !! Her dönüş ispâtıdır biraz daha kaybtmişL¡ğin. MaLuptur iLeriye bakamayan Bakamaz ki pişmanLığından . .
Onu tutar geride bıraktığı hEr neyse Dahada bağlanır ardında kaLan. .
TerkediLen çabuk büyür. .
Hüzün kaLana düşSede Pişmanlîk hep gidenin payına. .
AyrıLık zor zanââ†.
KimSe yüzde yüz güLemez KimSe yüzde yüz gidemez
Giden dönüyorSa sevdiğinden değiL
Kaybettiğindendir Ve aradığını buLamadığından..
Eski rüzğarLarın sözü geçmez terk ettikLeri dağLara. .
Geceye yen¡ şiirler gerek.. Gemiye yen¡ fırtına.. Her eyLüL' e başka yağmur..KaLan'a †aze baharLar lazım. .
Ve sırf yüzüme çarpan yüzüm yüzünden, Derin bir darbe bıraktım hülyamda! Hüzünlerimin ayak sesleriyle, Çiğnendim!
Zanlı benim! Faili oldum tüm senli hallerimin... Şimdi anlam vermeksizin akıttığım pınarlarım var...
Kan damlıyor parmak uçlarıma, fersizliğimden... An ve an ardımda çığlıklar yükseliyor.
Pişmanlık mı? Sanmam... Olmasını dilediğimin düşü bitti, olacaklar yaşanıyor.. Kabul ettim her halimi ben! Halsizliğimi mesela... Sensizliğimi... Sonra hissizliğimi. . Dedim ya, Katilim ben!
Binmediğim hiçbir otobüs, Beklemediğim hiçbir durak kalmadı bu şehirde. Gittikçe azalıyor hayat. Neyi erken yaşadıysam, Hep ona geç kalıyorum.
Sana göçüyorum her sonbahar. Yolların çıkmıyor aşkıma. Unuttuğun yağmurların adı saklımda. Seni içimden terk ediyorum...
Susmaktan yoruldum. Kuşlar ve şarkılar bu şehri terk edeli beri, efkar demliyorum gözlerimde. Yaşlarımı yanağıma varmadan öldürüyorum. Tam sancağımdan yaralıyorum kendimi. Alnını yüreğime dayadığın güne bakıp, Seni içimden terk ediyorum...
Ne unutacak kadar nefret ettin, Ne hatırlayacak kadar sevdin! Yıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin, Biliyorum. Beni hep bulmamak için aradın. Yanılgımdın, Yandığımdın, Yangındın...
Sensizliğe yenilmek, Sana yenilmekten zor olsa da, Ardımda bir sürü belkiler bırakarak Seni içimden terk ediyorum...
Şimdi İçimizde öldürülecek bir anı bile bulamayan İki yarım kaldık; Tamamlayamadık bizi. Elimden tutmadın yalnızlığımın, Saçlarımı da uzaklarına gömdün. İçimin mavisi senin okyanusundandı. Al! Geri veriyorum. Kilitleri hep yanlış kapılara vurdun. Devrilmiş vagonlara dönerken gözlerim, Sana bensizliği terk ediyorum.
"Yarime uzanmayan bütün dallarım kırılsın" demiştin. Aşk içinde doğmuşsa nereye kaçabilirdi?
Ne tuhaf değil mi? İçimi acıtan da sendin, Acımı dindirecek olan da... Ya öldür beni dedim, Ya da git benden. İçi bulanık bir sevdanın ucunda seni kaybettim.
Aldırmadın aldırmalarıma. Bir gecede yakıp yarini, Şafaklara sattın ihanetini! Külüme basanlar bile utandı yaptığından.
İşte soluk bir ömrün Son nefesi. Benden, İçimden Terk ediyorum
